beter worden

Laten we het eens hebben over beter worden. Want wanneer ben je dat eigenlijk, beter? Is dat wanneer de symptomen van ziek-zijn weg zijn, of wanneer je weer die dingen kan doen die je daarvoor ook deed? 

Eigenlijk dat laatste hè…

In mijn hoofd gaat dat natuurlijk wat anders. Na 8 maanden flink ziek zijn geweest 🔅, vond ik dat ik met 6 weken veel slapen en wat leuke dingen hier en daar, toch prima weer wat hersteld zou zijn. Viel dat even tegen…

Ik was er namelijk van overtuigd dat het eigenlijk best lekker ging. Ik was niet super veel extreem chagrijnig, at sommige dagen alsof ik nog nooit gegeten had en kreeg zelfs zin om met nieuwe ideeën aan de slag te gaan.

realistisch kijken

En toen, toen moest ik van mijzelf, en mogelijk van iemand anders, eens kijken hoe mijn dag er eigenlijk uit zag. Want ik sliep eigenlijk best wel veel. Een uurtje of 12. En niet allemaal in 1x, maar soms ook wel. En eten koken, of boodschappen doen, stonden ook niet echt vaak op mijn to-do-lijstje van de afgelopen tijd. Laat staan bedenken wat we gingen eten. Stiekem onderschatte ik hoe mijn energie nog in de min-stand stond.

Maar, eerlijk is eerlijk, mijn buik deed ‘t zeker beter. Ik was minder chagrijnig en de wc was niet perse meer mijn allerbeste vriend.

kleine stapjes, zijn nog steeds stapjes

Even was ik echt heel erg teleurgesteld, ik dacht namelijk dat ik al zo veel verder was. Dat mijn energie weer dik in de plus stond. En eigenlijk wist ik ook dat dat niet zo was. Dat ik mijzelf liever door een wat rozige bril zag, omdat ik daar al wel heel graag wilde zijn.

En toen, toen keek ik eventjes terug. Naar bijvoorbeeld 3 maanden geleden. Trok ik het toen om wat yoga te doen? Had ik toen überhaupt bedacht om met de fysio een plannetje op te zetten voor wat meer conditie? En mijn buik? Die deed echt veel zeerder dan nu.

Het is zo makkelijk om alleen maar te kijken naar waar ik naar toe wil, om dan te vergeten waar ik stond en waar ik eigenlijk nu al sta. Kleine stapjes vooruit, zijn nog steeds stapjes vooruit. Zelfs 2 stappen vooruit en eentje terug, brengt je vooruit.

(Eerlijk is eerlijk, als je die laatste zin 3 maanden geleden had gezegd, had ik je zeer waarschijnlijk de deur uit geschopt en mogelijk wat onvriendelijke dingen naar je hoofd geslingerd.
Ik was klaar met iedere keer weer ook een stapje achteruit. Dat had ik al genoeg gedaan. Ik wilde vooruit. En wel nu meteen.
Ik wilde helemaal beter zijn. Ik wilde vakantieplannen niet meer afzeggen. Ik wilde verdorie gewoon de deur uit kunnen zonder extra schone kleren, of nog beter, energie hebben om überhaupt de deur uit te gaan. Ik wilde dat medicijnen eens niet 3 maanden doen voordat ze laten blijken of ze werken, ik wilde dat ze dat dezelfde dag nog lieten weten. Ik wilde meer kunnen genieten van eten, want alles deed zeer. En vooral, ik wou het over wat anders hebben dat ziek zijn en beter worden.
Maar goed, op dat moment, en nu zelfs ook nog, was dat simpel weg wel mijn leven. Ik was ziek. Ik was nog niet in de buurt van beter worden.
)

ik geef mijzelf tijd

Dus heb ik mijzelf iets beloofd, iets dat ik best lastig vind. Ik heb mijzelf hersteltijd beloofd, echt-beter-worden-tijd.
Ik ben nogal goed in snel te veel dingen weer gaan doen, en in die valkuil zal ik zeker weten stappen. Al hoop ik er steeds beter in te worden om daar omheen te lopen. Of een bruggetje te bouwen, dan val ik niet zo hard 😉

Ik geef mijzelf de tijd om veel te slapen, om een boek in 1 of 2 dagen uit te lezen en dat dat de hoofdactiviteit mag zijn van die dag. Ik gun mijzelf een dagje slenteren bij het bos (en dan vooral veel tijd door te brengen in een cafeetje 😉 ) Of een dagje sauna. Ook gun ik mijzelf de sportschool, ook al vervloek ik mijzelf soms wanneer ik daar bezig ben. Maar dat lieve lijf van mij, dat zo lang ziek is geweest en misschien zelfs nog steeds nog niet helemaal beter is, mag ook weer wat spieren gaan krijgen. En dan krijgen we niet door bladzijdes om te slaan op een e-reader. En dat besef, gun ik mijzelf ook.

makkelijk is anders

Om eerlijk te zijn, ben ik niet perse heel goed in dit stuk van beter worden. Misschien ben ik in dit stuk wel beter, dan in het überhaupt echt ziek zijn, want dat is iets dat ik na al die jaren nog steeds niet goed onder de knie heb gekregen 🙊

Ik ben goed om mij te verschuilen achter een lieve glimlach die zegt dat alles prima is, om prima weer wat aan het werk te gaan en vervolgens thuis alleen nog maar te willen slapen. Om vooral in te leveren op hobby en vrienden. En dat is iets wat ik niet (meer) wil. Iets wat mij later juist weer onderuit haalt, in plaats van dat het mij helpt. Makkelijk is anders, want dit is stiekem iets wat ik wel veel deed.

Ook in de sportschool kom ik mijzelf goed tegen. Sommige onderdelen gaan appeltje eitje makkelijk, om bij een volgend onderdeel de basis niet eens te kunnen, omdat spieren dat nog niet trekken. Of omdat ik echt geen idee heb hoe ik die beweging heb te maken.

De kunst is om juist op deze momenten lief en eerlijk te blijven voor mijzelf. Om te zeggen: “dat komt wel lieve Lotte. Je bent nu hier. Wie weet over een tijdje daar, al ben je nu hier.”
Ik glimlach dan weer even zacht naar mijzelf, geef mijzelf een aai over de bol en haal diep adem. Alles op zijn tijd. Met kleine stapjes kom ik er wel.

🔅Wat? Ben je ziek geweest Lotte? Wat heb je gehad?

Sinds mijn tienertijd heb ik een dikke darm ziekte. Die is jarenlang rustig geweest en deze kwam vorig jaar na de zomer weer eens gedag zeggen. Het begon vrij rustig, waardoor ik het een tijdje heb kunnen negeren (oeps…) en daarna duurde het een paar maanden voordat we de juiste medicijnen gevonden hadden die hun werk goed gingen doen. Die heb ik nu gevonden, en is het daadwerkelijke beter-worden eindelijk begonnen 🙌🏻

Een wat..?

Een dikke darmziekte. Ja, dat gaat over poep enzo. Mijn dikke darm kan gaan ontsteken, een foutje van mijn immuunsysteem. Ik krijg dan veel buikpijn, en dan bedoel ik ook echt nare buikpijn. Mijn eetlust verdwijnt en ik moet, meestal, vaak naar de wc. Ik denk dat ik het kan vergelijken met een intense buikgriep waarbij je een niet-in-te-houden diaree hebt. Niet echt iets dat je graag buiten de deur wilt ervaren. 

Heeft het ook een naam?

Jazeker! Colitis ulcerosa. Al kennen de meeste mensen eerder de grote broer, de ziekte van Crohn. Google kan je vast meer vertellen 😉

Maar, hoe komt t dat ik je niet ziek gezien heb?

Ha, ja! Dat is een van mijn superkrachten 🦸🏼‍♀️
Afgezien van een bleek/ingevallen of moe snoetje, is het niet snel aan mij te zien dat ik ziek ben (geweest). En dat is soms heerlijk, en soms is dat juist vervelend. Ik heb vorig jaar bijvoorbeeld te lang met relatief kleine klachten doorgelopen, terwijl mijn lijf best ziek was. Het is dus voor anderen niet altijd goed te zien, en voor mijzelf ook niet altijd. 

En daarnaast ben ik over het algemeen gewoon een blij persoon. Ik heb ook zeker dagen dat ik als een zielig verlept vaatdoekje op de bank hang, echt. Dat zijn de dagen dat je mij niet ziet 😉
Dat hou ik een dag vol, dan wil ik vaak weer taart en leuke dingen doen met het leven, een andere superkracht van mij 😆
(En leuke dingen kunnen ook klein zijn. Taart eten staat, zoals je waarschijnlijk al wel verwacht, best bovenaan dat lijstje. Rondsnuffelen in de bieb of boekwinkel, of een bordspelletje trouwens ook. Parachute springen vind ik trouwens OOK leuk, al is dat plan niet altijd even haalbaar.)

Ik heb echt De Oplossing voor je!

Wat fijn dat je iets hebt gevonden dat voor jou of voor iemand anders goed werkt! Ik heb echter op dit moment genoeg aan de eigen dingen die ik aan het doen ben om mijn lijf en mijn hoofd zo blij en gezond mogelijk te hebben/krijgen/houden. 
En geloof mij, ik heb zo goed als het gehele alternatieve als reguliere circuit gehad: colitis ulcerosa en ik gaan al een tijdje samen op pad 😉